Εγωισμός = Προστασία

Σε μια σχέση είτε φιλική είτε ερωτική πρέπει να ξέρεις να δίνεις και να παίρνεις. Επίσης σε μια σχέση είτε φιλική είτε ερωτική πρέπει να θέτεις και τα όρια σου. Τα όρια των αντοχών και της υπομονής σου. Τι μπορείς να ανεχτείς και τι όχι. Να ξεκαθαρίζεις ότι άμα ο άλλος περάσει το borderline (πάνω από 2 φορές γιατί μια 2η ευκαιρία την δίνουμε), εσύ θα τον διαγράψεις οριστικά. Είτε είναι φίλος/η είτε είναι γκόμενος/α. Γιατί το να παίζεις και τον μαλάκα μερικές φορές επειδή είσαι καλή καρδιά έχει και τα όριά του. Δεν πρέπει να χαλιέσαι για άτομα τα οποία στην τελική δεν αξίζουν. Και δεν λέω να μην κάνεις υποχωρήσεις - γιατί και οι υποχωρήσεις μέσα στο σενάριο είναι - αλλά να μην φτάνεις σε σημείο να αλλάξεις τον εαυτό σου για τα θέλω του άλλου. Κι εδώ είναι που μπαίνει κι η λέξη εγωισμός στο προσκήνιο. Ο εγωισμός λοιπόν θα πρέπει να κρατιέται σε κάποια μέσα επίπεδα. Ούτε να 'σαι χαλί να σε πατήσουν αλλά ούτε κι ο παρτάκιας της παρέας. Αλλά ένας εγωισμός θα πρέπει να υπάρχει βρε αδερφέ για να προστατεύουμε κι εμείς τους εαυτούς μας από τον κάθε σκάρτο άνθρωπο που θα βρεθεί στο δρόμο μας. Ο εγωισμός λοιπόν απ' την στιγμή που μπορεί ο καθένας να τον χειριστεί σωστά, είναι για όλους μια "ασπίδα προστασίας".

                                                                   M.M. x x

Song of the Week.

Μου τη σπάνε οι άσχετοι και οι πολύ και καλά σχετικοί

Ποστάρω αυτό το άρθρο όχι μόνο επειδή είμαι σύμφωνη μαζί του, αλλά και επειδή δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερες λέξεις απ' αυτές που χρησιμοποιήσε η Μαριάννα για να θίξει τον χθεσινό μας προβληματισμό.

"Χθές το βράδυ, μετά από ένα γεγονός που προέκυψε, αποφάσισα ότι το επόμενο θέμα που θα έθιγα στο blog θα αφορούσε σε "public behaviors" -θα λέγαμε. Είναι κάποιες συμπεριφορές που σίγουρα όλοι τις έχουμε ζήσει, όλοι τις έχουμε παρατηρήσει και με το παραπάνω και όλοι τις έχουμε συνδυασμένες στο μυαλό μας με άσχημες καταστάσεις.

Είναι ξεκάθαρο, ότι ο κόσμος σήμερα δεν λειτουργεί πάντα και με τις καλύτερες των προθέσεων. Αυτό φαίνεται παντού. Ισχυρότερα μεν σε επαγγελματικούς χώρους, ασθενέστερα δε στις διαπροσωπικές σχέσεις. Μέχρι ενός σημείου, σε επαγγελματικό πλαίσιο θεωρείται υγιές να συμβαίνει κάτι τέτοιο εφόσον ο ανταγωνισμός είναι αναπόφευκτος και αρκετά λογικός. Όταν όμως το θέμα περνάει σε προσωπικό επίπεδο, δεν βρίσκω λόγο ανταγωνισμού και κακίας. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι του έχει συμβεί έστω μια φορά, κάποιος σχεδόν άγνωστος -ουσιαστικά- να προσπαθεί να τον επισκιάσει και να τον υποτιμήσει δημοσίως χωρίς λόγο και αιτία. 

Πού είναι όλα αυτά τα παλικαράκια που λυσσάνε να αποδείξουν σε όλο το Facebook και το Twitter ότι το παν είναι η διαφορετικότητα των ανθρώπων και που κάνουν τόσες προσπάθειες να μας το αποδείξουν μέσα από alternative style φωτογραφίες και "έξυπνες ατάκες" δημοσιευμένες παντού; Είναι όπου κάτσει. Όπου βρουν ευκαιρία να "χαντακώσουν" κάποιον άλλο, να δείξουν ότι οι άλλοι είναι διαφορετικοί , με έναν κατώτερο τρόπο όμως από τους ίδιους. Είναι τρομακτικά πολλά τα άτομα που συχνά πυκνά μας αποκαλύπτουν τον ζηλόφθονα εαυτό τους. Που θεωρούν ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος εκτός από την παρέα τους, το παίζει ψαγμένος, ασχολείται μόνο με την εμφάνιση του και τον νοιάζει μόνο το τι θα πούν οι άλλοι. 

Η μαμά μου από τότε που με θυμάμαι μου έλεγε : "η αδιαφορία είναι το καλύτερο πράγμα" . Και όντως, σε πολλές περιπτώσεις άκουσα τη συμβουλή της. Αλλά έλεος. Έχω βαρεθεί να μπαίνω στο account μου και κάθε μέρα να υπάρχει στα top news ένα status -αν όχι παραπάνω- κάτω από το οποίο θα πέφτει η μπηχτή της μπηχτής, οι προσβολές και τα κακεντρεχή σχόλια θα είναι πρωταγωνιστές -με διακριτικό τρόπο πάντα, να γλυτώσουμε και τις παρεξηγησεις. Έχω βαρεθεί όλοι να το παίζουν αδιάφοροι και υπεράνω, όταν φαίνεται ότι τους καίει απίστευτα να μάθουν τα πάντα. Έχω σιχαθεί τον κόσμο που έχει ξεχάσει να μιλάει με λέξεις και που όλη του η γνώμη κρύβεται πίσω από ενα like. Και επίσης έχω κουραστεί από ανθρώπους που όλα τα παραπάνω τα κάνουν... άλλα όταν έρχεται εκείνη η έρημη η ώρα της σοβαρής συζήτησης βάζουν την ουρά κάτω απ'τα σκέλια και μόκο.

Θέλω να κλείσω το όλο θέμα με μία μου επιθυμία. Θα ήθελα να μπορούσα να πιάσω τους πεπεισμένους και καλά hip hopαδες της Αθήνας έναν έναν και να τους ενημερώσω ότι έκλασαν οι Wu Tang Clan (και άλλοι γνωστοί-στους-δήθεν-λίγους-και-καλούς-τύπους καλλιτέχνες αυτής της σκηνής) και βγήκαν αυτοί. Θα ήθελα να πω στις super καλλιεργημένες τύπισσες πως ό,τι είναι γαλλικό δεν συνεπάγεται απαραίτητα Amelie και κουλτούρα. Θα ήθελα να δώσω σε όλες τις extra sexy dives ότι το πλέον σίγουρο είναι πώς the more photos with your ass the more stupid you seem to normal people. Και anywayyy δεν θα πιάσω ξεχωριστά μία μία τις όμαδες των "πολύ σχετικών". Απλώς για το Θεό. Κρατήστε λίγη μαλακία για εσάς, μην είστε τόσο γενναιόδωροι στο Facebook και γενικά σ' αυτά τα site. Μπορεί μακροπρόθεσμα να αποδειχθεί επικίνδυνο και για εσάς και για τους γύρω σας."

Source: http://chocotoolate.blogspot.com/2011/02/blog-post.html

                                          

Song of the Week.

Χρήσιμες Συμβουλές #1

Πίνοντας νερό στη σωστή ώρα μεγιστοποιεί την αποτελεσματικότητά 
στο ανθρώπινο σώμα:

2 ποτήρια νερό μετά το ξύπνημα - βοηθά στην ενεργοποίηση εσωτερικών οργάνων                       
1 ποτήρι νερό 30 λεπτά πριν από το γεύμα - βοηθάει την πέψη
1 ποτήρι νερό πριν από το μπάνιο - βοηθά στην μείωση της αρτηριακής πίεσης
1 ποτήρι νερό πριν πάτε για ύπνο - αποφεύγεται εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιακή προσβολή


Source: http://greekemails.blogspot.com/2011/02/blog-post_5182.html

The Ugly Truth.

Με αφορμή μαι συζήτηση που είχα με μια φίλη μου περί Αγ. Βαλεντίνου, σχέσεων, αγοριών, κοριτσιών κλπ., ήθελα να γράψω αυτό το μικρό κείμενο όχι ενημερωτικά αλλά για να βγάλω το άχτι μου. Δηλώνω λοιπόν ότι εμείς τα κορίτσια:


1. βρίζουμε
2. ρευόμαστε
3. έχουμε μύξες
4. ιδρώνουμε
5. κλάνουμε
6. χέζουμε 
7. κυκλοφορούμε άβαφες μέσα στο σπίτι
8. λέμε και κάνουμε μαλακίες μεταξύ μας (για διευκρινίσεις αφήστε την ερώτηση σας ή το σχόλιο σας στο comment box από κάτω)
9. το μαλλί μας δεν μπορεί να είναι πάντα στην εντέλεια
10. όταν ξυπνάμε δεν μοιάζουμε με αιθέριες υπάρξεις - έχουμε τσίμπλες και η αναπνοή μας σίγουρα δεν μυρίζει γιασεμί


Εν ολίγοις είμαστε -κάτσε να δεις πώς το λένε..α ναι!- φυσιολογικοί άνθρωποι και κάνουμε ότι κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Αγαπήστε μας λοιπόν όπως είμαστε και γι' αυτό που είμαστε όπως κι εμείς σας αγαπάμε έτσι. 


Επί τη ευκαιρία να ευχήθω και Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν αν και δεν πιστεύω σε αυτή τη γιορτή (τους λόγους θα τους βρείτε στο http://chocotoolate.blogspot.com/2011/02/especially-if-its-valentines-day.html) και άμα δεν γιορτάζετε δεν θέλω μαλακίες "Όλη η ζωή δεν είναι ένας/μία τέλειος/α γκόμενος/α".
                                                                                        Τα φιλιά μου
                                                                                           Μ.Μ. x x

Η καρδιά δεν αντέχει τα πολλά ξενύχτια.

"ΛΟΝΔΙΝΟ. τα συνεχόμενα ξενύχτια σε συνδυασμό με τις μειωμένες ώρες ξεκούρασης είναι ένας «εκρηκτικός» συνδυασμός που ενδέχεται να οδηγήσει σε καρδιακή ανακοπή.

Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται βρετανοί ερευνητές, οι οποίοι ανακάλυψαν ότι όταν κοιμόμαστε λιγότερο από 6 ώρες ημερησίως αυξάνονται κατά 50% οι πιθανότητες θανάτου από καρδιακή προσβολή, ενώ το ποσοστό εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου ανέρχεται σε 15%. Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Γουόρικ, ο καθηγητής καρδιολογίας και επιδημιολογίας Φραντζέσκο Καπούτσο και η λέκτορας Μισέλ Μίλερ, εξέτασαν 470.000 άτομα από οκτώ χώρες για χρονικό διάστημα από 7 ως 25 χρόνια. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ένα lifestyle που συνδυάζει πολλά άσκοπα ξενύχτια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, σε συνάρτηση με λιγότερες από έξι ώρες ξεκούρασης, μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση καρδιακών παθήσεων και εγκεφαλικών επεισοδίων.

«Οι ρυθμοί της ζωής μας πλέον είναι πιο απαιτητικοί παρά ποτέ» τονίζει ο κ. Καπούτσο, συμπληρώνοντας ότι «όλη αυτή η καθημερινή ισορροπία μεταξύ εργασίας, προσωπικής ζωής και διασκέδασης αναγκάζει πολλούς από εμάς να θυσιάσουμε πολύτιμο χρόνο ύπνου εις βάρος άλλων δραστηριοτήτων.Ομως κάτι τέτοιο θα έχει συνέπειες στην υγεία μας,αφού μειώνοντας τις ώρες της ξεκούρασής μας,αυξάνουμε ταυτόχρονα τις πιθανότητες να πάθουμε κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον μια καρδιακή ανακοπή». Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Εuropean Ηeart Journal», έρχεται να επιβεβαιώσει τα συμπεράσματα παρόμοιας αμερικανικής έρευνας που ισχυριζόταν ότι όσοι κοιμούνται λιγότερο από πέντε ώρες την ημέρα (μαζί με τον μεσημεριανό ύπνο) εμφανίζουν υπερδιπλάσιο κίνδυνο για στηθάγχη, στεφανιαία πάθηση, έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Αντίστοιχα και ο καθημερινός ύπνος για περισσότερες από εννέα ώρες επίσης αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο μιας καρδιακής προσβολής. Οι επιστήμονες παραδέχτηκαν ότι ακόμα δεν γνωρίζουν την αιτία που η μεγαλύτερη ή μικρότερη από έξι ώρες διάρκεια ύπνου επιδρά στο καρδιαγγειακό σύστημα του ανθρώπου. Εκτιμούν πάντως ότι η διάρκεια του ύπνου επηρεάζει τις μεταβολικές και ενδοκρινικές λειτουργίες, με συνέπεια να αυξάνεται ο κίνδυνος για σκλήρυνση των αρτηριών του αίματος."

Source: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=383621&dt=10%2F02%2F2011
Ευχαριστώ τη φίλη μου Μαριτίνα Χαλβατζή για το άρθρο

Song of the Week.

Μαριχουάνα stop.

Τα άτομα κάτω των 17 ετών που καπνίζουν μαριχουάνα έχουν κατά 50% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν επεισόδια κατάθλιψης αργότερα, παρόλο που δεν είναι ξεκάθαρο αν η χρήση μαριχουάνας ή άλλοι συνυπάρχοντες παράγοντες ευθύνονται γι’ αυτό. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε μια νέα μελέτη που έγινε σε 50.000 ενήλικες από 17 χώρες και δημοσιεύτηκε στο “American Journal of Epidemiology”. Αρκετές μελέτες έχουν συνδέσει τη χρήση μαριχουάνας με αυξημένο κίνδυνο για κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές, όμως κάποιες άλλες απέτυχαν να το επιβεβαιώσουν.

                                                                          -από τη FAQ της Έφης Τσιβίκα

Happy hour facts.

Το happy hour πρωτοεφαρμόστηκε στο Ναυτικό των ΗΠΑ τη δεκαετία του ‘20. Όταν οι ναύτες ήταν εν πλω είχαν μία ώρα ρεπό κατά την οποία έπαιζαν μποξ κι έπιναν τόσο όσο χρειαζόταν για να γίνουν happy!

Η ώρα του happy hour (17.00-19.00), δηλαδή λίγο πριν το δείπνο, καθιερώθηκε την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Πριν πάνε στα εστιατόρια, όπου δεν μπορούσαν να πιουν δηλαδή.

Η παράδοση συνεχίστηκε και πολλά bar ακολούθησαν τη μόδα “cocktail πριν το φαγητό” που είχε πολλή απήχηση στα 60s.

Τη δεκαετία του ‘80 η εκστρατεία κατά της “μεθυσμένης οδήγησης” έφερε τα finger food ως συνοδεία στα ποτά του happy hour.

Τα happy hours συνεχίστηκαν ως διαφημιστική στρατηγική των μαγαζιών για να προσελκύουν πελάτες, προσφέροντας φθηνότερα ποτά τις ώρες που δεν υπάρχει υψηλή κίνηση.

Πολλές χώρες έχουν απαγορεύσει ή θέλησαν να απαγορεύσουν τα happy hours για να προστατεύσουν το κοινό από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.

Το πρώτο happy hour στην Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να καταγραφεί, αφού πολλά τουριστικά μαγαζιά κρεμούν τις happy-χρωματιστές ταμπέλες για να προσελκύσουν πελάτες από αμνημονεύτων ετών. Το πιο γνωστό happy hour στην Αθήνα ήταν το κυριακάτικο trend-maker του Alekos Island στου Ψυρρή.

                                                               - από τη FAQ της Ιωάννας Χουλιάρα

Γονίδια και Εμπειρίες.

Με αφορμή μία συζήτηση που είχαμε με τη μαμά μου και τη θεία μου περί ψυχολογίας και ανατροφής παιδιών (συγκεκριμένα του αδερφού μου,του ξάδερφού μου και τη δικιά μου), η μαμά μου μας διάβασε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο το οποίο και σας παραδίδω.

” Το τι εξελικτική πορεία θα έχει ένα υγιές παιδί όχι μόνο μεγαλώνοντας, αλλά και στο σχολείο,το αν -ευρύτερα- θα είναι κοινωνικό και φυσικά ευτυχισμένο είναι ζητήματα που απασχολούν τους περισσότερους γονείς. Πλέον, η επιστήμη υποστηρίζει πως το “κλειδί” της απάντησης σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι η σωματική, συναισθηματική και η γνωστική φροντίδα των γονέων-αλλά και της ευρύτερης οικογένειας και εκπαίδευσης- κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας, όπως εξηγεί ο κ. Γιάννης Παπακωνσταντίνου, παιδοψυχίατρος, επιστημονικός διευθυντής της Διαγνωστικής και Θεραπευτικής Μονάδας για το Παιδί “Σπύρος Δοξιάδης”, ενώ οι επιστήμονες μέχρι πρότινος θεωρούσαν πως η ανάπτυξη του εγκεφάλου κατά βάση καθοριζόταν από τα γονίδια, πρόσφατες ανακαλύψεις επιβεβαιώνουν ότι εξίσου σημαντικές είναι και οι πρώιμες εμπειρίες του παιδιού. Η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους και τα αντικέιμενα είναι ζωτικά συστατικά για τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο και οι ποικίλες και διαφορετικές εμπειρίες φαίνεται πως επιφέρουν την ωρίμαση με μοναδικό τρόπο για το κάθε παιδί. Το δυναμικό αυτό φαινόμενο λαμβάνει χώρα στα νευρικά κύτταρα και στις μεταξύ τους  πολλαπλές συνδέσεις. όποια κύτταρα δουλεύουν εντατικά, ενισχύονται, ενώ εκείνα που σπάνια διεγείρονται ατροφούν ή αλλιώς, “κλαδεύονται”.

Μόνον έτσι καταφέρνει το σύγχρονο παιδί να μάθει να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή με την ίδια επιτυχία που μάθαιναν πριν από αιώνες οι συνομήλικοί του να αιχμαλωτίζουν και να εξημερώνουν ζώα. Αυτό δεν σημαίνει οτι τα γονίδια δεν παίζουν ρόλο -και μάλιστα σημαντικό- στη νοητική ανάπτυξη, διευκρινίζει ο παιδοψυχίατρος. Αλλά κατά τη διαδικασία ανάπτυξης του εγκεφάλου, η εμπειρία συνιστά παράγοντα για το εάν και πώς αυτά τα γονίδια θα ενεργοποιηθούν.

Με άλλα λόγια, όπως οι θετικές και ευχάριστες πρώιμες εμπειρίες βοηθούν τον εγκέφαλο να ωριμάσει προσ τη σωστή κατεύθυνση,έτσι και οι ακραίες εμπειρίες παραμέλησης και κακοποίησης μπορούν να προκαλέσουν σε “βιολογικά” υγιή παιδιά νοητική στέρηση ή σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη σχέση μητέρας-μωρού. Ο συνασθηματικός δεσμός που δημιουργείται και η ποιότητα σχέσης που αναπτύσσουν, είναι το όχημα-βάση που θα μεταφέρει με επιτυχία το βρέφος από την απομόνωση στον κόσμο της επικοινωνίας, του λόγου, της κοινωνικής προσαρμογής και της μάθησης. Αντίστοιχα, κάποιες από τις νοσηρές συνθήκες -που εν δυνάμει έχουν επιπτώσεις στην ανάπτυξη του παιδιού- είναι εκείνες της μητρικής κατάθλιψης ή άλλης ψυχικής διαταραχής των γονέων, κατάχρησης ουσιών ή σοβαρών ψυχοκοινωνικών συνθηκών της οικογένειας (βία, κοινωνικός αποκλεισμός).

Δυστυχώς, αρκετοί γονείς δυσκολεύονται να δεχτούν ότι υπάρχει κάοπιο πρόβλημα στο παιδί τους - ειδικά όταν είναι έως τριών ετών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η ευκαιρία τού να αξιοποιήσουν στο έπακρο οι ειδικοί την εκτεταμένη εγκεφαλική πλαστικότητα του παιδιού, με εξατομικευμένα θεραπευτικά και ειδικά παιδαγωγικά προγράμματα. Και επειδή συνήθως το γονεϊκό ένστικτο -και κυρίως μητρικό- είναι αλάνθαστο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό όσοι έχουν μικρά παιδιά να το ακολουθήσουν, συζητώντας τους προβληματισμούς και τις απορίες τους με τον παιδίατρο και τη βρεφονηπιαγωγό.”

                 -από το “Κ” της Καθημερινής της Έλενας Κιουρκτσή

Greeks don't cry.

Είμαστε περήφανοι Έλληνες γιατί...

-οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και που να τρέχουμε τώρα!

-Η νύχτα μας δεν τελειώνει στις 10.30 όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις, αλλά ξεκινά στις 9! Όταν όλη η Ευρώπη πάει για ύπνο, εμείς φτιάχνουμε το μαλλί (ή το ξυρίζουμε όσοι δεν έχουμε πολλά) και ετοιμαζόμαστε για να ξεπορτίσουμε. Για αυτό και την άλλη μέρα στη δουλειά δεν επικοινωνούμε τις δυο τρεις πρώτες ώρες…Αλλά γι’αυτό δουλεύουμε περισσότερο από οκτώ ώρες: Για να έχουμε χρόνο και να μπορούμε να ισιώνουμε.

-Έχουμε την καψούρα στο αίμα μας. Πεθαίνουμε για έναν μεγάλο έρωτα και έναν μεγάλο χωρισμό. Άλλωστε αυτό είναι το νόημα. Όχι όλα τα άλλα…

-Δεν χρησιμοποιούμε μεζούρα για να βάλουμε τα ποτά μας, λες και θα πέσει έξω το μαγαζί αν βάλουμε λίγο παραπάνω ποτό στον πελάτη. Ξέρουμε ότι όσο περισσότερο του βάλουμε, όσα σφηνάκια τον κεράσουμε, τόσο μεγαλύτερο λογαριασμό θα κάνει.

-Και δεν πλήττουμε ποτέ. Παρότι μια σταλιά, δεν έχουμε ένα Soho, έχουμε περισσότερα. Βασικά όσα χρειάζεται για να μη βαρεθούμε. Ψυρρή, μετά Γκάζι, μετα Καρύτση και βλέπουμε..Ακολουθούν κι άλλα!

-Και αν μας κόψει η πείνα, η ώρα δεν παίζει κανένα ρόλο. Στιφάδο και γίδα βραστή στις 5 το πρωί δεν βρίσκεις πουθενά…Δεν είμαστε οι πιο fit ράτσα του πλανήτη, αλλά στο καλό φαϊ είμαστε πολύ μπροστά.

-Και δεν είναι μόνο αυτά που έφτιαξαν οι πρόγονοί μας. Αξιωθήκαμε και κάναμε μετρό! Ίσως το πιο ουσιαστικό πράγμα που κάναμε στις σύγχρονες δημιουργίες μας. Απολαύστε το, γιατί είναι μια σπάνια στιγμή που η δημιουργικότητά μας είχε χρηστική αξία.

-Δώσε μας διασκέδαση και νταβαντούρι και την ψυχή μας πάρε. Το περασμένο Σάββατο το Θέατρο Βράχων ήταν κατάμεστο για τους Thievery Corporation, το Terravibe Park επίσης για τη συναυλία του Bob Dylan, ενώ πιο μετά γινόταν το… αδιαχώρητο κι στον Κιάμο! Παίζουμε σε όλα τα ταμπλό. Και με αξιοζήλευτη επιτυχία.

-Η απαγόρευση του τσιγάρου απλά δεν προέκυψε. Δεν είμαστε εναντίον, καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να γίνει, αλλά το γεγονός ότι θα μας πάρει καμιά πενταετία αυτό που σε όλη την Ευρώπη πέτυχαν σε δύο μήνες καταδεικνύει ότι δεν είμαστε και οι πιο εύκολοι του κόσμου.

-Κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες που μένουν στην Ιστορία. Μπορεί να μπήκαμε μέσα και ακόμη να κλαίμε τα λεφτά, αλλά η διοργάνωση έγραψε!

-Το καλοκαίρι μας διαρκεί εννέα μήνες, το μπουφάν χρειάζεται για δέκα-δεκαπέντε μέρες τον χειμώνα και δεν θυμόμαστε την τελευταία φορά που βάλαμε μάλλινο ρούχο… Αν θέλαμε χειμωνιάτικα θα ζούσαμε στην Ισλανδία, αλλά εμείς ζούμε εδώ. Και εδώ είναι καλοκαίρι! Η θάλασσα βρίσκεται στα πόδια μας. Το ιώδιο μας καθαρίζει το κεφάλι και τον θεσμό των μπάνιων του λαού τον διαφυλλάτουμε ως κόρη οφθαλμού. Και καλά κάνουμε…

-Το χαμόγελό μας είναι αυθόρμητο. Δεν είναι συχνό μεν, αλλά δεν είναι και από υποχρέωση και είναι πάντοτε φωτεινό… Δεν είμαστε από εκείνους που το πρωί λένε καλημέρα, γιατί το πρωί δεν είναι το θέμα μας.

-Σε όποιο σημείο κι αν βρισκόμαστε, κοιτάμε την Ακρόπολη για να προσανατολιστούμε. Είναι η πυξίδα μας, το παρελυόν μας, είναι η επαφή μας που καθορίζει και υπενθυμίζει ποιοι είμαστε και από πού προερχόμαστε.

-Ο ήλιος μας είναι μυθικός, Όνειρο του κάθε Ευρωπαίου που τον βλέπει μόσο σε καρτ ποστάλ. Μπορεί τελευταία να την είδαμε και να ανεβάσαμε τις τιμές μας ώς εκεί που δεν παίρνει και απέναντι οι Τούρκοι να πουλάνε το ίδιο καλοκαιρινό όνειρο πιο φθηνά, αλλά άλλο παράλια κι άλλο νησιά. Μην τα ισοπεδώνουμε και όλα. Come to Greece για να τη βρεις…

-Διαχωρίζουμε τον έρωτα από την αγάπη, έννοιες που μπορούμε να περιγράψουμε με πολλές λέξεις, όταν οι άλλοι χρησιμοποιούν μόνο μία… Τόσο ξέρουν, τόσες λέξεις χρησιμοποιούν.

-Η (αυτο)καταστροφή είναι στο DNA μας, όσο και η ανάκαμψη. Είμαστε λαός που έχει την επιβίωση στο αίμα του. Όσο πιό μεγάλη η πτώση μας, τόσο εντυπωσιακή η επιστροφή μας, αφού ο εγωισμός μας δεν σηκώνει πολλές, πιο πολλές κακουχίες.

-Έχουμε από τα καλύτερα τοπία του πλανήτη, τόσο σε θάλασσες όσο και σε βουνά. Κι όμως, είναι παράνομο να πάρεις τη σκηνή σου και να κοιμηθείς σε μια παραλία! Για κάποιο περίεργο λόγο τον οποίο αγνοώ…

-Ζούμε για το σήμερα και αυτό πληρώνουμε και στην οικονομία μας. Το περασμένο τριήμερο η Μύκονος βούλιαξε από τον κόσμο, αφού μπορεί λεφτά να μην έχουμε, αλλά τις διακοπές μας δεν τις χαρίζουμε για κανένα λόγο.

-Διαθέτουμε το σύνδρομο του ήρωα. Λογικό, αφού δεν έχουμε κανέναν προγραμματισμό. Καλώς ή κακώς, μας ξεχωρίζει και μας διαφοροποιεί. Δεν κάνουμε ποτέ τίποτα σήμερα που μπορεί να γίνει και αύριο. Άλλωστε αν τελειώναμε τα πάντα σήμερα, τι θα κάναμε αύριο;

-Είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημ΄ρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίας.

-“λουλουδοπόλεμος” δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώρα.

Είμαστε περήφανοι Έλληνες γιατί “Οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες” (Winston Churchill,1941)

                           -από τη FAQ του Ελευθέριου Χαραλαμπόπουλου

Describe Sex in one word (results)

απόλαυση φαντασία πυροτέχνημα πρωκτικό απαραίτητος μπελάς P(AuB):η πιθανότητα του Α να ενωθεί με το Β ναρκωτικό αναντικατάστατο συνουσία έκσταση εκτόνωση απερίγραπτο επικοινωνία ηδονή τραύμα φθηνό ασπιρίνη έρωτας ένταση πάθος ανακάλυψη ιδρώταςπειρασμός ζάλη αγριότητα μυρωδιά λόγια παλμοί παρόρμηση αναπνοή αδρεναλίνη παιχνίδι τσιγάρο κάβλα επαφή ρυθμός φωνές στάσεις τρυφερότητα τεχνική one night stand αγάπη ξεκώλιασμα κόλαση πολιορκία βρώμικο γαμάει zenakos ρίγη καμία λογική αμαρτία γεύση κούραση περιπέτεια μπάνιο εμμονή εθισμός ορμόνες ήχος Τζούλια υγρά παράδεισοςορμές ατελείωτο nirvana μάχη ζημιά τρέλα γδύσου.

2008...about love.

Αγάπη.Ένα συναίσθημα που κάθε ανθρώπινο όν δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό. Όλοι αναζητούν την αγάπη σε κάθε μορφή ακόμα και χωρίς να το ξέρουν. Είτε φιλική, είτε συγγενική, είτε ερωτική. Ειδικά η ερωτική είναι αναγκαία. Ένα ξένο άτομο με το οποίο θα μοιραστούμε στιγμές που δεν έχουμε ξαναζήσει. Αυτός θα ‘ναι ο πρώτος έρωτας. Αλλά μπορεί η αγάπη αυτή να είναι υπερβολική που να μας γεμίζει τόσο πολύ που να μην μπορούμε να την αντέξουμε. Και τελικά να την αφήσουμε. Να κάνουμε το λάθος και να την αφήσουμε. Και μετά να μετανιώσουμε και να την θέλουμε πίσω. Το θέμα όμως είναι αν θα μας δοθεί πάλι και αν θα είναι η ίδια ξανά. Κι αν είναι η ίδια πάλι, ίσως να μην μάθουμε από το μάθημά μας. Πάλι λάθος. Κι έτσι χάνεται για πάντα. Δεν θα ‘ναι εκεί πάντα για μας. Θα χαθεί. Μπορεί να την ξανανιώσεις με κάποιον άλλο ξένο αλλα σίγουρα δεν θα ‘ναι σαν την πρώτη. Όχι. Η πρώτη αγάπη είναι μοναδική. Κι είναι ένα κεφάλαιο που δύσκολα θα κλείσει. Ίσως και να μην κλείσει ποτέ. Μυαλό και καρδιά ποτέ δεν συνεργάζονται. Κι αν το μυαλό σου σού λέει πως πρέπει να προχωρήσεις, ποτέ δεν θα το κάνεις αν η καρδιά σου δεν σου δώσει την εντολή. Δεν είναι κακό. Είναι το στοιχείο που μας κάνει να έχουμε λόγο να ζούμε. Μπορεί το μυαλό να μας κάνει να διαφέρουμε από όλα τα υπόλοιπα ζώα στη γη, αλλά η καρδιά είναι αυτή που μας εκφράζει. Ναι η καρδιά. Που δεν σταματάει να χτυπάει ποτέ. Μέχρι να ζήσεις όλα όσα θα πρέπει να ζήσεις. Ότι περνάει απ’ τη ζωή σου θα πρέπει να το ζεις. Μπορεί να ‘ναι καλό μπορεί να ‘ναι και κακό. Το θέμα είναι να το ζήσεις. Κι αν είναι καλό, να το απολαύσεις. Γιατί φτάνεις σε ένα σημείο κάποια στιγμή, που σκέφτεσαι πόσα έχασες και μετανιώνεις. Αλλά δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Κι άλλες φορές σκέφτεσαι αυτά που κέρδισες και χαμογελάς. Απλά όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, φρόντισε το χαμόγελο να σχηματιστεί πιο πολλές φορές στα χείλη σου…

The good, the bad and the "neutral".

Μιας και είμαι φοιτήτρια στην Αγγλία, είπα το πρώτο μου post να είναι αφιερωμένο σε αυτή τη χώρα.Αποφάσισα λοιπόν να γράψω τα καλά και τα κακά της (από την δική μου πλευρά πάντα),πράγματα που με κάνουν όλο και πιό πολύ να θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα για διακοπές κι άλλα που με κάνουν και χαλινεύω κάπως αυτή τη σκέψη.

Τα καλά

1) Η μεταφορά.Θέλω να πάω απ’ το Epsom στο Brighton?Μπορώ.Σε μια ωρίτσα(και κάτι) θα ‘μαι εκεί.Θέλω να πάω απ΄το Λονδίνο στο Bristol?Μπορώ.Σε μιάμιση ώρα έφτασα.Θέλω να πάω απ’ την Gloucester Road στη Liverpool Street?Κι αυτό το μπορώ.Με λίγα λόγια θέλω να πω πως κάθε περιοχή συνδέεται με κάποιο τρόπο(εννοώντας μετρό,τραίνο,λεωφορείο) με κάθε άλλη περιοχή.Κι αυτό είναι ενα μεγάλο plus γι’αυτή τη χώρα.

2)Τα πάρκα.Οι πιο ωραίες βόλτες για να ξεσκάσεις.Με τα παγκάκια τους,τα δέντρα τους,τα λουλουδάκια τους και γενικότερα να δει λίγο πράσινο το μάτι σου βρε παιδί μου και να βάλεις λίγο φρέσκο αέρα στα πνευμόνια σου.

3)Εγώ αδέσποτα εδω πέρα δεν έχω δει.Μόνο μια αλεπού και κάτι σκιουράκια στον κήπο μου τα οποία δεν νομιζω ότι θεωρούνται αδέσποτα..Δεν κυκλοφορεί κάτι πάντως χωρίς λουρί.Ειδικά τα Σάββατα το ‘χω παρατηρήσει.

4)Σκατά στο πεζοδρόμιο.Sorry που το λέω έτσι στεγνά αλλά είναι η φράση που λέμε όλοι μας μόλις τα πατήσουμε την ώρα που περπατάμε αμέριμνοι στο δρόμο.Αυτά λοιπόν τα σκατά, δεν τα ΄χω συνατήσει πουθενά εδω πέρα.Γιατί οι Άγγλοι σου λέει έχουν συνηθίσει να τα μαζεύουν μόλις ο σκύλος τους τα αφήνει πίσω και πάει να φύγει και γι’ αυτό και τα πάρκα παρέχουν σακουλίτσες στα αφεντικά και ειδικούς κάδους για να τα πετάνε.

5)Γι’ αυτό και για το επόμενο είμαι πάρα πολύ ευτυχής.Φόροι οι φοιτητές δεν πληρώνουν.Αρκεί βέβαια να προσκομίσουν ένα χαρτί στην εφορία απ’ το πανεπιστήμιο το οποίο να δηλώνει ότι είναι full-time students στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο σε συγκεκριμένο course.

6)10% έκπτωση σε cinema,Topshop,art shops κ.α. για όλους τους φοιτητές.Αρκεί ο κάθε φοιτητής να ‘χει ως αποδεικτικό στοιχείο μαζί του τη student card του.

Τα κακά

1)Αυτός ο γαμώκαιρος!Έναν ήλιο να! που να σου ζεσταίνει το κοκκαλάκι δεν έχουμε δει!Όλο βροχές,κρύο full σε φάση να φοράς καλσόν μέσα απ’ το παντελόνι,5 μπλούζες συν φανελάκι από μέσα κι από πάνω ενα μπουφάν και κασκόλ και γάντια και σκούφο και κουκούλα για να βγείς έξω και στην τελική, αφού σκέφτεσαι την όλη διαδικασία, λες “Άσε μωρε..που να βγαίνω τώρα?”.

2)Το φαγητό.Λοιπόν βρήκα ένα group στο facebook “Όταν είσαι φοιτητής,τα μακαρόνια αποκτούν άλλη αξία!” και συνειδητοποίησα πόσο σωστό ήταν. Ότι υπάρχει και δεν υπάρχει σε τρόφιμο, οι Άγγλοι το βάζουν σε πίτα.Κι όχι το φύλλο πού ‘χει η τυρόπιτα της γιαγιάς μου, ζύμη τίγκα στο βούτυρο,να πιάνεις το κομμάτι και να γλιστράει απ’ το λίπος και να μην χορταίνεις κι από πάνω (καλά δεν το συζητώ ότι δεν το ξανατρώς αυτό το πράγμα..). Οπότε καταλήγεις να αγοράζεις ότι σου κατέβει απ’ το σούπερ μάρκετ,να φτιάχνεις διάφορες συνταγές δικές σου, απ’ το μυαλό σου (μήπως να του βάλω και λίγο μέλι,θα ρίξω κι άλλο σκόρδο,κι άλλο πιπέρι) στην καλύτερη κάτι έχεις πετύχει και το τρως ή καταλήγεις να τρως έξω και να ξοδεύεις πολλά λεφτά ή καταλήγεις να τρως μακαρόνια όπου απλά λερώνεις μια κατσαρόλα,ένα τηγάνι (άμα κάνεις και σάλτσα),μαχαιροπίρουνα κι ένα πιάτο.

3)Αυτοί οι δρομοι πια.Πας να περάσεις το πεζοδρόμιο,κάθεσαι και κοιτάς κανά δεκάλεπτο να υπολογίσεις από που πρόκειται να σου ‘ρθει και μετά, χωρίς και να ‘σαι απολύτως σίγουρος, περνάς.Όχι μόνο το τιμόνι είναι απ’ τη δεξιά μεριά αλλά και οι δρόμοι είναι ανάποδα.Βέβαια το καλό είναι ότι υπάρχουν κάτω στον δρόμο πριν περάσεις επισημάνσεις για το πού πρέπει να κοιτάξεις αλλά αυτές μόνο στις διαβάσεις.

4)Οι άνθρωποι.Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους αλλά εγώ δεν τους πάω ΜΙΑ!Άσπροι,κατσούφηδες,το μεγαλύτερο ποσοστό gay (όχι ότι έχω κάποιο πρόβλημα αλλά να δούμε και λίγο αντρικό φύλο)και βρωμιάρηδες!Μέχρι τρέλας.Προχτές μπαίνω στο μετρό.Ήταν 2 τυπάδες τρώγανε.Ο ένας έτρωγε slices τυριού από μία συσκευασία.Όρθιοι και οι 2.Τρώει τη μία,βάζει το χέρι στο σακουλάκι.Τρώει κι άλλη μία, ξαναβάζει το χέρι στο σακουλάκι.Τρώει την τρίτη (μετά δεν είχε άλλες),ρουφάει τα δάχτυλά του (αφού έιχε ακουμπήσει εισήτηριο,λεφτά για να πληρώσει το εισητήριο, ήδη μια φορά κράτησε το κολωνάκι για να μην πέσει κάτω όταν ξεκίνησε το τραίνο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είχε πιάσει πριν),τα σκουπίζει λίγο στο φούτερ του (για να πει ότι κάπου τα σκούπισε κι αυτός) και ξαναπιάνει το κολωνάκι.Μ’αυτο το χέρι που έπιανε το τυρί (και τα άλλα δύο χιλιάδες βρωμικά πράγματα που ‘χε πιάσει πιο πριν),μ’ αυτό το χέρι που πιο πριν έκανε ένα μπάνιο από σάλια και μ’ αυτό το χέρι που “καθαρίστηκε” απ’ το φούτερ του.Ε μετά κι εσύ πρέπει να αγοράσεις ειδικά γαντάκια μιας χρήσεως για κάθε φορά που μπαίνεις στο μετρό ή να βάζεις με τα πόδια σου αντίσταση σε τέτοια στάση που να φαίνεσαι σαν χεσμένος για να μην πέσεις όταν ξεκινήσει το τραίνο.Κι αυτό ήταν μόνο ένα παράδειγμα.Φανταστείτε πόσα άλλα παρόμοια υπάρχουν κι όχι μόνο στο μετρό αλλά και αλλού.

Το “neutral”

ID λέγεται.Από τη μία είναι καλό γιατί άτομα κάτω των 18 δεν έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν αλκοόλ και τσιγάρα ούτε τη δυνατότητα να μπούν να διασκεδάσουν σε ένα club.Το σπαστικό της υπόθεσης όμως είναι ότι όταν είσαι 18 και πάνω (το “πάνω” πάει μέχρι την ηλικία που ακόμα εξωτερικά παίζεται η ηλικία σου), σε τσαντίζει τόσο πολύ να έχεις ξεχάσει την ταυτότητά σου και να θες να πάρεις έναν γαμημένο αναπτήρα επειδή έχεις ξεμείνει και να σου λένε “ID please?”.Ε εκεί αρχίζεις τα γαμωσταυρίδια από μέσα σου (γιατί τον αναπτήρα δεν παίζει να στον δώσουν χωρίς ID) και φεύγεις με σκιμμένο το κεφάλι (ενώ συνεχίζεις να βρίζεις από μέσα σου).

Sand and Stone.

Δύο φίλοι περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας απ’ τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. Αυτός, χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο: Σήμερα ο καλύτερός μου φίλος με χαστούκισε.

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε έγραψε σε μιά πέτρα: Σήμερα ο καλύτερος μου φίλος μου έσωσε τη ζωή.

Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στην συνέχεια του είχε σώσει τη ζωή τον ρώτησε: Όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα.Γιατί?

Κι ο άλλος απάντησε:” Όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγγνώμης μπορούν να σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα όπου κανένας άνεμος δε μπορεί να το σβήσει.”