Αγάπη.Ένα συναίσθημα που κάθε ανθρώπινο όν δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό. Όλοι αναζητούν την αγάπη σε κάθε μορφή ακόμα και χωρίς να το ξέρουν. Είτε φιλική, είτε συγγενική, είτε ερωτική. Ειδικά η ερωτική είναι αναγκαία. Ένα ξένο άτομο με το οποίο θα μοιραστούμε στιγμές που δεν έχουμε ξαναζήσει. Αυτός θα ‘ναι ο πρώτος έρωτας. Αλλά μπορεί η αγάπη αυτή να είναι υπερβολική που να μας γεμίζει τόσο πολύ που να μην μπορούμε να την αντέξουμε. Και τελικά να την αφήσουμε. Να κάνουμε το λάθος και να την αφήσουμε. Και μετά να μετανιώσουμε και να την θέλουμε πίσω. Το θέμα όμως είναι αν θα μας δοθεί πάλι και αν θα είναι η ίδια ξανά. Κι αν είναι η ίδια πάλι, ίσως να μην μάθουμε από το μάθημά μας. Πάλι λάθος. Κι έτσι χάνεται για πάντα. Δεν θα ‘ναι εκεί πάντα για μας. Θα χαθεί. Μπορεί να την ξανανιώσεις με κάποιον άλλο ξένο αλλα σίγουρα δεν θα ‘ναι σαν την πρώτη. Όχι. Η πρώτη αγάπη είναι μοναδική. Κι είναι ένα κεφάλαιο που δύσκολα θα κλείσει. Ίσως και να μην κλείσει ποτέ. Μυαλό και καρδιά ποτέ δεν συνεργάζονται. Κι αν το μυαλό σου σού λέει πως πρέπει να προχωρήσεις, ποτέ δεν θα το κάνεις αν η καρδιά σου δεν σου δώσει την εντολή. Δεν είναι κακό. Είναι το στοιχείο που μας κάνει να έχουμε λόγο να ζούμε. Μπορεί το μυαλό να μας κάνει να διαφέρουμε από όλα τα υπόλοιπα ζώα στη γη, αλλά η καρδιά είναι αυτή που μας εκφράζει. Ναι η καρδιά. Που δεν σταματάει να χτυπάει ποτέ. Μέχρι να ζήσεις όλα όσα θα πρέπει να ζήσεις. Ότι περνάει απ’ τη ζωή σου θα πρέπει να το ζεις. Μπορεί να ‘ναι καλό μπορεί να ‘ναι και κακό. Το θέμα είναι να το ζήσεις. Κι αν είναι καλό, να το απολαύσεις. Γιατί φτάνεις σε ένα σημείο κάποια στιγμή, που σκέφτεσαι πόσα έχασες και μετανιώνεις. Αλλά δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Κι άλλες φορές σκέφτεσαι αυτά που κέρδισες και χαμογελάς. Απλά όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, φρόντισε το χαμόγελο να σχηματιστεί πιο πολλές φορές στα χείλη σου…
No comments:
Post a Comment